Op 9 maart jl. heeft de Marokkaanse koning verregaande democratische hervormingen aangekondigd. Hij heeft het Marokkaanse volk gevraagd mee te denken over deze hervormingen, die o.a. gaan over de grondwet. Aangezien ik zowel voor de Marokkaanse als Nederlandse wet de Marokkaanse nationaliteit nog steeds bezit maak ik graag gebruik van de mogelijkheid om de Marokkaanse koning advies te geven. Hieronder vindt u de alternatieve grondwet die ik de Marokkaanse koning geheel kosteloos aanbied. U moedig iedereen aan om met me mee te denken zodat Marokko de best mogelijke grondwet kan krijgen.

Mogelijke grondwet van Marokko.

1) Iedereen is gelijkwaardig voor de wet, ongeacht geslacht, geloof, geaardheid, vermogen of opleiding.

2) De staat garandeert vrijheid van meningsuiting, geloof, verzameling, onderwijs en van partnerkeuze.

3) Marokko kent geen officiele talen, alleen moedertalen. Iedereen heeft het recht op onderwijs in zijn moedertaal. Daarnaast moedigt de staat het onderwijs in zoveel mogelijk talen en stimuleert zij vreedzame contacten met andere naties en volkeren.

4) Net als de staat heeft iedere burger de plicht tot goed nabuurschap en gastvrijheid. Iedereen heeft recht asiel in Marokko aan te vragen.

5) Zo lang er geen sprake is van volledige gezichtsbedekking of van naaktloperij heeft iedereen het recht om zich te kleden zoals men wil.

6) De staat heeft de plicht te zorgen voor degenen die dat niet zelf kunnen. Speciale aandacht gaat daarbij uit naar kinderen.

7) iedereen die in Marokko geboren wordt heeft van rechtswege de Marokkaanse nationaliteit. Kinderen van Marokkaanse ouders die in het buitendland geboren worden mogen aanspraak maken op de Marokkaanse nationaliteit maar krijgen dat niet automatisch.

Marokko is een parlementaire democratie met een ceremoniele rol voor de koning of koningin.

9- Marokko heeft onafhankelijke rechters.

10) Marokko is een decentrale staat met autonomie voor de regio’s.

Elf september zal voor onze generatie voor altijd verbonden blijven met de aanslagen op het WTC in New York. Nooit meer zullen wij de  beelden vergeten van de twee Boeings die de Twin Towers binnenvliegen. Twee vliegtuigen vol passagiers en twee torens vol werknemers die deze gruweldaad niet zouden overleven.

Toevallig viel dit jaar het Suikerfeest ook op elf september. Met het Suikerfeest markeren moslims het einde van de vastenmaand Ramadan. Een maand die in het teken staat van verdraagzaamheid, saamhorigheid en bezinning. Principes die op elf september harder nodig zijn dan ooit. Omdat precies negen jaar geleden de wereld per abuis in tweeën werd opgesplitst. Een deel dat voor ons, en een deel dat tegen ons is.

  Juist omdat op deze dag duidelijk werd dat onze verworvenheden niet door iedereen onderschreven worden lijkt het mij noodzakelijk om de nadruk te leggen op de dingen die we als mensen met elkaar gemeen hebben. De dingen die ons verenigen in plaats van verdelen. De aanslag op het WTC was tenslotte niet alleen een aanslag op New York, het was een aanslag op de hele wereld. Mensen van 55 nationaliteiten en van alle geloven werden de dood ingejaagd.

 En dan is het extra pijnlijk om te zien dat een Nederlandse politicus deze dag gebruikt om de wereld op te roepen een lijn te trekken. Of zoals hij zelf zei: ‘For their sakes loud and clear we say: No mosque here! For their sakes, we must draw the line. So that New York, rooted in Dutch tolerance, will never become New Mecca.’

 U zult mij nooit horen zeggen dat er geen moslimextremisten bestaan die verantwoordelijk zijn voor veel ellende. Extremisten die onze verworvenheden zo snel mogelijk willen elimineren. En ja, Theo van Gogh is door een extremist vermoord die rechtvaardiging voor zijn barbaarse daad in de islam zocht,  én vond.

De scheidslijn tussen menselijkheid en barbaarsheid loopt echter niet tussen geloven, nationaliteiten of etniciteiten, maar dwars door alle culturen en samenlevingen heen. Het is onze taak om mensen over die denkbeeldige scheidslijn heen onze kant op te trekken. Het is onze plicht om de mensen ervan te overtuigen dat het beter is naar vooruitgang en verheffing te streven in plaats van vernietiging. En dat doen we het best door zelf het goede voorbeeld te geven.

Nu het stof van de gemeenteraadverkiezingen is neergedaald hebben we beter zicht op het resultaat van de stembusgang van afgelopen drie maart. Een unicum is dat de Nederlandse Moslim Partij (NMP) in acht gemeentes aan de verkiezingen heeft meegedaan.  Evengoed is het deze club nergens gelukt om een zetel in de gemeenteraden te veroveren. Zelfs niet in steden met een grote moslimpopulatie als Rotterdam en Den Haag, terwijl ook mensen zonder de Nederlandse nationaliteit mochten stemmen.

Vier jaar geleden uitte Geert Wilders zijn bezorgdheid over de vermeende islamisering van ons land. Hij noemde het zelfs het grootste probleem van Nederland. Uit recent onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau is echter duidelijk naar voren gekomen dat de islamitische gemeenschappen in Nederland onherroepelijk aan het seculariseren zijn. Het ontluisterende verkiezingsresultaat van de NMP onderstreept duidelijk deze trend.

Moslims hebben dus niet via religieuze lijnen maar op sociaaleconomische gronden gestemd. Dit is niet alleen onderdeel van secularisatie, maar ook een uiting van burgerschap. In weerwil van de vele ongenuanceerde uitspraken over moslims, zijn onze islamieten niet angstig bij elkaar gekropen. Sterker nog, het lijkt er op dat Wilders met zijn ongefundeerde uitlatingen ervoor gezorgd heeft dat Nederlandse moslims meer dan ooit overtuigd zijn van de noodzaak actief aan de samenleving mee te doen. Kijk maar naar de manier waarop de Marokkaanse en Turkse gemeenschap de publicatie van Fitna onthaald heeft. Geen verhitte reacties en geen vlagverbrandingen, maar een keurige aangifte. Daar mogen sommige moslims in het buitenland een voorbeeld aan nemen.

De partij van Geert Wilders zelf, heeft in twee steden aan de gemeenteraadsverkiezingen deelgenomen. In Almere haalde de PVV negen zetels en werd daarmee de grootste. In Den Haag werd hij met acht zetels de tweede partij van de hofstad. Onlangs stelde Wilders in de Volkskrant dat er een direct verband bestaat tussen de islamitische cultuur en het criminele gedrag van Marokkaanse jongeren. Gezien de verkiezingsuitslag mogen we concluderen dat zijn politiek van angst en paniek zaaien vele kiezers heeft aangesproken.

Maar als de islamitische cultuur voor criminaliteit zorgt, hoe kan het dan dat Antillianen die hier voor minstens evenzoveel overlast zorgen, een christelijke achtergrond hebben? En hoe verklaart Wilders het feit dat moslims in Amerika ondervertegenwoordigd zijn in criminaliteitscijfers terwijl de zwaar katholieke Latino’s juist oververtegenwoordigd zijn? Begrijp me goed, ik bagatelliseer geen enkel probleem en zeker niet die van mijn eigen Marokkaanse gemeenschap. Het is echter tijd voor nuance, het is tijd voor een politiek die recht doet aan de gecompliceerdheid van de samenleving. Want er is niets makkelijkers dan als een olifant door de porseleinkast te denderen en alles kapot te maken.

Als de bladeren massaal van de bomen vallen. Als de klok een uur teruggezet wordt en het koud en donker begint te worden. Dan is het voor mij feest. Feest omdat dat we de zomer voorgoed achter ons kunnen laten en we ons op het nieuwe jaar kunnen richten. Feest omdat de Haarlemse etalages worden opgetuigt.  Feest omdat de lampjes in de twijgen aan de Oude Groenmarkt aangaan. Feest omdat weer lekker van een herftsbock kunnen genieten.  Maar het is bovenal feest omdat de goedheiligman eindelijk weer in de stad is.

Uit recent onderzoek van de VN is gebleken dat de gelukkigste kinderen in Nederland wonen. Toen ik van het onderzoek hoorde wist ik meteen dat dit alles met Sinterklaas te maken moet hebben. Hoe kom je als kind anders aan geluk in dit druilerige land? Onze jongens en meisjes zijn het hele jaar bezig met het opstellen van verlanglijstjes en kijken reikhalzend uit naar vijf december. En volgens mij worden kinderen heel gelukkig van het reikhalzend ergens naar uitkijken.

Sinterklaas vaart met een grote boog om Engeland heen. En juist in dat land blijken de minst gelukkige kinderen te wonen. Terwijl Engeland in principe aan de overkant van Zandvoort ligt. Ik wil hier dan ook pleiten voor het behoud van dit typische Nederlandse feest. We moeten ons niet gek laten maken door de uit de Verenigde Staten overgewaaide commercie rond de Kerstman. Hoeveel ‘Santa Claus’ ook op onze Sinterklaas mag lijken, aan het kindergeluk levert deze beunhaas geen enkele bijdrage. In de Verenigde Staten blijken namelijk de één na ongelukkigste koters te wonen.

Dat Nederlandse kinderen echt heel gelukkig zijn komt ook naar voren uit het feit dat Spanje hoog scoort in het onderzoek. Als enige zuidelijke land is het in de top vijf geëindigd, ver voor buurlanden als Frankrijk of Portugal. Logisch lijkt mij, omdat Sinterklaas in Spanje de zomer doorbrengt. Daarnaast neemt hij jaarlijks vele zakken gevuld met ondeugende kinderen mee terug naar zijn zomerresidentie in Malaga. Deze Nederlandse deugnieten hebben in de loop der jaren het gemiddelde kindgeluk van Hispanje aardig omhoog weten te krikken.

Bekijk hier de nieuwe lijsttrekker van de PvdA-Haarlem.

Een Duits echtpaar heeft vorige maand bezwaar bij de gemeente ingediend tegen de weigering van de ambtenaar om hun twee adoptiekinderen in te schrijven. De ouders bezitten beiden de Duitse nationaliteit, net als de kinderen die ze geadopteerd hebben. De adoptie is door de rechtbank in Monchengladbach bekrachtigd en derhalve volledig legaal.

De ouders woonden net als de kinderen, tijdens de adoptie-aavraag in Duitsland. Inmiddels verblijven ze in Haarlem. En daar zit hem juist het probleem volgens de ambtenaar. Een aanvraag die je in een bepaald land indient dien je ook in dat land af te wachten. Je mag dus zo lang de aanvraag loopt eigenlijk niet verhuizen.

Ik ben het niet eens met deze lezing. Volgens mij mogen de ouders zich binnen de EU overal vestigen waar ze maar willen en moet de Nederlandse overheid de adoptie die in Duitsland is erkend, ook hier goedkeuren. Daar hebben we uiteindelijk de EU juist voor uitgevonden.

De ambtenaar beroept zich op artikel 6 en 7 van de wet Conflictenrecht Adoptie. “De gewone verblijfplaats dient de staat te zijn waar de adotief-ouders zowel ten tijde van het verzoek tot adoptie als ten tijde van de uitspraak waren. Zowel adoptief-ouders als kinderen hadden hun gewone verblijfplaats in Nederland,” aldus de behandelend ambtenaar.

Ik beroep me op artikel 1 van het gezonde verstand. En dat zegt dat we dit soort idiote dingen elkaar niet mogen aandoen. Schrijf die kinderen toch lekker in. Ik ben al lang blij dat er mensen zijn die met alle liefde hun ouders willen zijn.